Galamian Institute of Music, lessen voor strijkinstrumenten

Meneer Galamian, of door iedereen ‘Mr. G.’ genoemd (hoewel ik me niet kan herinneren dat iemand hem ooit zo heeft aangesproken) was erg geliefd en ook erg gevreesd. Hij had indrukkwekkende ogen die zijn meeste effectieve communicatiemiddel waren. Die ogen waren erg expressief en konden met ongeduld of frustratie schitteren als er verkeerde noten werden gespeeld of een les niet goed was voorbereid en ze konden je helemaal doorboren als je een regel van hem overtrad. Maar zij konden ook veranderen in pretoogjes waar de humor vanaf straalden. Het waren ook lieve ogen, die steun en vaderlijke affectie boden en die ondanks alle verschrikkelijke blikken zijn studenten tot hem aantrokken en een sterke loyaliteit wekten.

Soms duurde het lang voordat je je realiseerde hoeveel je om hem gaf, zoals bij mij het geval was. Tijdens de jaren die ik op de Meadowmount School (die door Mr. G. in 1944 is opgericht) studeerde was ik druk aan het puberen en aan het proberen het oefenen te ontwijken. Het is mij een raadsel hoe ik toch zoveel van hem leerde. Mijn medestudenten Pinchas Zukerman, Itzhak Perlman, Young-Uck Kim, Kyung-Wha Chung, Miriam Fried, en nog meer, hebben mij net zoveel bijgebracht als Meneer Galamian. We hadden het voorrecht om eindeloos veel uitvoeringen van deze jonge, rijzende sterren bij te wonen. En deze inspireerden mij en lieten mij zien hoe je de beroemde Galamian Strijkarm in praktijk moest brengen.

De bewondering en loyaliteit voor Professor Galamian groeide langzamerhand toen ik bezig was mijn eigen carriere op te bouwen en vooral toen ik na 15 jaar als concertmeester, soliste en kamermuzikante begon met vioollesgeven. Opeens realiseerde ik mij hoeveel ik tijdens mijn lessen met Mr. G had geleerd en wat een enorme invloed hij bleek te hebben op het totaalbeeld van mijn spelen en lesgeven. Ik had zijn boek ‘Principles of Violin Playing and Teaching’ als rebelse tiener niet willen lezen en las het pas toen ik al een paar jaar aan het lesgeven was. Plotseling drong het tot mij door dat ik al die tijd zijn ‘Principles of Violin Playing and Teaching’ zonder het te weten aan het doorgeven was, ervan uit gaande dat het de mijne waren!

Ik ben ervan overtuigd dat de methode van Ivan Galamian bewaard moet blijven en niet alleen in het boek, maar in levende lijve – van docent(e) naar student(e). Degenen van ons die het voorrecht hebben om les van hem te hebben gehad moeten deze traditie doorgeven wil zij niet verloren gaan. Het Galamian Instituut is naar hem genoemd om hem en zijn vrouw Judith, die ik vele jaren geleden heb mogen leren kennen en bewonderen, eer te bewijzen. Zij heeft het idee om het Galamian Instituut voor Muziek in Nederland op te richten op velerlei manieren gesteund en mogelijk gemaakt.

	Wie was Ivan Galamian, naar wie onze instituut is genoemd? Hij was misschien wel de meest vermaarde vioolpedagoog in de geschiedenis. Hij gaf les van 1925 tot zijn overlijden in 1981. Bijna iedereen die in die tijd een carriere als violist(e) ambieerde had les van hem. Zelfs als het alleen maar om een enkele les ging kon je op je CV schrijven dat je les had gehad van Galamian. Dat feit alleen al leek carrière-deuren te openen. Professor Galamian werd in Perzië geboren en groeide op in Rusland, maar vlak na de eerste wereld oorlog emigreerde hij naar de Verenigde Staten. Hij was viooldocent aan de Juilliard School of Music in New York en het Curtis Institute of Music in Philadelphia. Het meest opvallende aan zijn carrière is misschien het vroege ophouden, in zijn twintige jaren, met optreden om zich volledig te kunnen wijden aan het lesgeven. Dit betuigd van een bijzonder en bovenal van zijn toewijding aan het lesgeven. Veel mensen denken dat hij is gaan lesgeven omdat nervositeit tijdens concerten hem parten speelde, maar als iemand 10 uur per dag, 7 dagen per week en 51 weken per jaar lesgeeft, is dat niet omdat de uitdrukking ‘als je niet kan spelen ga je maar lesgeven’ op hem van toepassing is. Ik geloof dat lesgeven zijn eerste keuze was
Meneer Galamian, of door iedereen ‘Mr. G.’ genoemd (hoewel ik me niet kan herinneren dat iemand hem ooit zo heeft aangesproken) was erg geliefd en ook erg gevreesd. Hij had indrukkwekkende ogen die zijn meeste effectieve communicatiemiddel waren. Die ogen waren erg expressief en konden met ongeduld of frustratie schitteren als er verkeerde noten werden gespeeld of een les niet goed was voorbereid en ze konden je helemaal doorboren als je een regel van hem overtrad. Maar zij konden ook veranderen in pretoogjes waar de humor vanaf straalden. Het waren ook lieve ogen, die steun en vaderlijke affectie boden en die ondanks alle verschrikkelijke blikken zijn studenten tot hem aantrokken en een sterke loyaliteit wekten. Soms duurde het lang voordat je je realiseerde hoeveel je om hem gaf, zoals bij mij het geval was. Tijdens de jaren die ik op de Meadowmount School (die door Mr. G. in 1944 is opgericht) studeerde was ik druk aan het puberen en aan het proberen het oefenen te ontwijken. Het is mij een raadsel hoe ik toch zoveel van hem leerde. Mijn medestudenten Pinchas Zukerman, Itzhak Perlman, Young-Uck Kim, Kyung-Wha Chung, Miriam Fried, en nog meer, hebben mij net zoveel bijgebracht als Meneer Galamian. We hadden het voorrecht om eindeloos veel uitvoeringen van deze jonge, rijzende sterren bij te wonen. En deze inspireerden mij en lieten mij zien hoe je de beroemde Galamian Strijkarm in praktijk moest brengen. De bewondering en loyaliteit voor Professor Galamian groeide langzamerhand toen ik bezig was mijn eigen carriere op te bouwen en vooral toen ik na 15 jaar als concertmeester, soliste en kamermuzikante begon met vioollesgeven. Opeens realiseerde ik mij hoeveel ik tijdens mijn lessen met Mr. G had geleerd en wat een enorme invloed hij bleek te hebben op het totaalbeeld van mijn spelen en lesgeven. Ik had zijn boek ‘Principles of Violin Playing and Teaching’ als rebelse tiener niet willen lezen en las het pas toen ik al een paar jaar aan het lesgeven was. Plotseling drong het tot mij door dat ik al die tijd zijn ‘Principles of Violin Playing and Teaching’ zonder het te weten aan het doorgeven was, ervan uit gaande dat het de mijne waren! Ik ben ervan overtuigd dat de methode van Ivan Galamian bewaard moet blijven en niet alleen in het boek, maar in levende lijve – van docent(e) naar student(e). Degenen van ons die het voorrecht hebben om les van hem te hebben gehad moeten deze traditie doorgeven wil zij niet verloren gaan. Het Galamian Instituut is naar hem genoemd om hem en zijn vrouw Judith, die ik vele jaren geleden heb mogen leren kennen en bewonderen, eer te bewijzen. Zij heeft het idee om het Galamian Instituut voor Muziek in Nederland op te richten op velerlei manieren gesteund en mogelijk gemaakt.

top